Onze politieke winnaars van de maand zijn twee mensen die op totaal verschillende manieren iets lieten zien waar Nederland op dit moment grote behoefte aan heeft: Mirjam Bikkers (CU)  en Jan Struijs (50plus).

Twee heel verschillende persoonlijkheden met een andere stijl en toon. Maar allebei raakten ze precies aan iets wat in deze tijd zeldzaam aan het worden is: echte politieke betekenis. Maar de betekenis van woorden en daden die ergens over gáán en zeker niet van het geschreeuw of van mediatrucs.  

Mirjam Bikkers (CU): 

In een tijd waarin de Tweede Kamer vaak oogt als een verzameling botsende belangen, vastgelopen loopgraven en partijpolitieke reflexen. Zij kreeg iets voor elkaar wat bijna ouderwets indrukwekkend is: zij bracht de Kamer tot een unaniem besluit over zorg voor kwetsbare gezinnen. Haar motie om te onderzoeken of, hoeveel en waarom kwetsbare gezinnen geen kraamzorg ontvangen, welke drempels daarbij spelen en hoe die kunnen worden weggenomen, werd op 10 maart 2026 door alle 150 zetels gesteund.Dat is een zeldzaam moment waarop links, rechts en alles daartussen even hetzelfde zei: hier moeten we iets mee! Want een unaniem besluit in de Tweede Kamer krijg je niet cadeau. Mirjam Bikker wist precies dáár te raken waar politiek op zijn best hoort te zijn: bij kwetsbare mensen die tussen regels, kosten, formulieren en systemen dreigen te verdwijnen.Dat is politiek op zijn sterkst: menselijk, doeltreffend en verbindend.Zij liet daarmee iets zien wat veel groter is dan haar eigen partij. Zij liet zien dat de democratie nog steeds kan werken zoals mensen hopen dat zij werkt.Niet als een theater van blokkades en profilering. Maar als een plek waar een goed, rechtvaardig en menselijk voorstel ineens wél iedereen in beweging kan krijgen .Dat is precies waarom Mirjam Bikker één van onze absolute politieke winnaars van de maand is.

Jan Struijs (50+)

Hij won door iets anders te doen wat minstens zo zeldzaam is geworden in de politiek: hij durfde hardop uit te spreken dat je geweld nooit mag goedkeuren. Maar dat je wél serieus moet willen begrijpen waar de onrust, boosheid en wanhoop onder burgers vandaan komt. Zijn recente optreden over de onrust rond asielopvang zei hij dat veel inwoners oprecht bezorgd zijn, dat bestuurders eerder en duidelijker met mensen in gesprek moeten gaan. Tegelijk trok hij een harde grens: agressie en geweld mogen nooit een manier worden om iets af te dwingen. Want te vaak schiet het debat tegenwoordig meteen door naar twee uitersten. Of mensen worden weggezet alsof hun zorgen er niet toe doen, of elke vorm van boosheid wordt bijna automatisch verheerlijkt alsof escalatie een bewijs van echtheid is. Hij koos de weg van: eerst begrijpen, dan begrenzen. Eerst erkennen wat er onderhuids leeft, zonder ook maar één millimeter geweld goed te praten. Ook zei hij nadrukkelijk dat hij geen olie op het vuur wil gooien en juist de redelijke, zwijgende meerderheid een stem wil geven.Misschien wel belangrijker dan veel mensen beseffen. Want een samenleving breekt niet alleen door geweld. Een samenleving breekt ook wanneer burgers het gevoel krijgen dat niemand nog werkelijk wil begrijpen waarom de spanning zo hoog oploopt. Jan Struijs benoemde dat pijnpunt en daarom was zijn optreden sterk. Niet omdat hij het hardst riep, maar omdat hij iets zei wat in een gezonde democratie eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn. Dat in het publieke debat de orde bewaakt, grenzen stelt, maar ook probeert te begrijpen waarom mensen zich in de steek gelaten voelen.

Maar samen vertellen Mirjam Bikkers en Jan Struijs  één en hetzelfde verhaal dat politiek méér kan zijn dan strijd om aandacht. Dat politiek nog altijd mensen kan beschermen en kan verbinden. Dat politiek niet alleen gaat over wie het slimst speelt, maar ook over wie op het juiste moment het juiste doet. De één bracht een verdeelde Kamer tot een unaniem besluit voor kwetsbare gezinnen. De ander herinnerde ons eraan dat een democratie niet alleen sterk is als zij regels handhaaft, maar ook als zij de onrust onder burgers serieus probeert te begrijpen. Allebei lieten iets bijzonder zien namelijk Mirjam Bikker liet de kracht van verbinding en Jan Struijs liet de kracht van begrip met grenzen.

En natuurlijk laten we dat niet ongemerkt voorbijgaan.. Dit verdient iets feestelijks. Daarom gaat ons lid Sid ook deze maand weer langs met taart. Een echte winnaars-taart. Want wie de politiek even optilt boven het kleine gedoe van de dag, wie menselijkheid en kracht weet te combineren, en wie laat zien dat democratie nog steeds kan verrassen, die verdient niet alleen woorden — die verdient taart