Als 72-jarige, heel gelukkig getrouwd met de mooiste vrouw ter wereld en vader van een prachtige zoon, woon ik samen met mijn vrouw en onze prachtige cockerspaniël in het mooie Voorburg.

Je kunt mij typeren als iemand die gelooft dat wat recht is, recht is — en wat krom is, krom. Vanuit die overtuiging hecht ik grote waarde aan rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid als fundamenten van een democratische samenleving.

Tegelijkertijd zie ik dat het spanningsveld tussen macht en onderworpenheid steeds groter wordt. Individualisme en een gevoel van morele superioriteit, vaak beïnvloed door opleiding en sociale achtergrond, lijken een steeds grotere rol te spelen in de koers van het bestuur. Daarbij raakt de stem van een brede groep burgers op de achtergrond en wordt hun invloed regelmatig gemarginaliseerd.

De groeiende verschillen in de samenleving zijn steeds duidelijker zichtbaar, en de toenemende polarisatie vormt een serieus risico voor de sociale samenhang. Wat ons juist zou moeten verbinden, dreigt ons uit elkaar te drijven.

Toch zie ik hierin niet alleen een probleem, maar ook een kans. Een samenleving functioneert immers als een bouwwerk: elke steen draagt bij aan het geheel en steunt op de andere. De kracht van het geheel wordt bepaald door hoe goed de afzonderlijke onderdelen samenwerken.

Daar ligt voor mij een belangrijke opdracht. Het actief stimuleren en versterken van maatschappelijke verbindingen is essentieel om die samenhang te herstellen en te behouden.

De vraag is niet alleen wat er moet gebeuren, maar vooral hoe we dat samen vormgeven. Dat vraagt om open onderzoek, dialoog en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Alleen door samen te werken, kunnen we bouwen aan een evenwichtige en rechtvaardige samenleving.

Bram van Popering